ดองนานอีกแล้ว 555
ขอโต้ด ก้าบๆๆ
คนอ่านหายไปหมดล้วมั้งเนี้ย เหอๆ
เวลาเต้นฮยอจแจจะคอยมองดงแฮอยู่เสมอด้วยความเป็นห่วงและกังวน
แต่สุดท้ายเขาก็หายห่วง เพราะดงแฮเต้นได้ดีกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก
ฮยอคแจค่อยๆ สนุกกับการเต้น ขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงได้สนุกกับการเต้นมากขนาดนี้
ดงแฮมองหน้าฮยอคแจเวลาเต้น แล้วเขาก็พลอยสนุกไปด้วย เพราะเวลาฮยอคแจเต้นนั้น
จะมีรังสีเปล่งประกายออกมาจากตัวของเขาด้วย
พอจบเพลงกรรมการก็ติชมเเละให้คำแนะนำ เริ่มจากคนทางซ้าย
"อืม... โดยรวมดูดีนะแต่ตอนแรก รู้สึกเหมือนมันตะกุกตะกักยังไงไม่รู้นะ แต่ชั้นให้ผ่าน"กรรมการยิ้มให้ทั้งสองคน
ฮยอคแจดีใจจนลืมตัวเผลอจับมือดงแฮไว้แน่น ดงแฮมองดูมือที่ฮยอคแจจับเขาไว้ เขาก็เริ่มมีสีหน้าเศร้าเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตุก็อาจจะไม่รู้ว่าเขากำลังเศร้าอยู่และเขาก็ยิ้มให้ฮยอคแจที่กำลังยิ้มอย่างสดใส
"คงมีแค่เวลานี้เท่านั้นแหละที่ฉันจะได้เห็นรอยยิ้มของนายแบบนี้"ดงแฮคิด
"อย่างที่บอกอ่ะนะ ตอนแรกก็ไม่ค่อยเข้ากันพักหลังพวกนายก็ทำได้ดีนี่ "
"ผ่าน!"
และพอมาถึงกรรมการคนสุดท้าย ฮยอคแจก็ยิ่งจับมือของดงแฮแน่นขึ้น(แถวบ้านเรียกบีบนะ - B)
"อย่างที่ทั้งสองท่านพูดผมก็ ไม่มีอะไรจะพูดและ ของแสดงความยินดีนะครับ"
"เย้! "ฮยอคแจดีใจซะจนกระโดดกอดดงแฮไว้แน่น ดงแฮยังคงอึ้ง เพราะคนตรงหน้าเขาไม่เคยเลยที่จะทำแบบนี้ ไม่ว่าจะดีใจหรือเสียใจก็ตาม
"แล้วพรุ้งนี้... มารายงานตัวในรอบต่อไปด้วยนะครับด้วยนะครับ"กรรมการบอกและทำให้สติของฮยอคแจกลับมา
เขาจึงรีบปล่อยดงแฮแล้วเดินออกจากห้องไป
---------------------------------------------------------
ฮยอคแจมานั่งที่ม้านั่งตรงข้างๆทางเดินของบริษัทเพื่อพักเหนื่อย
"มาทำไรอยู่ตรงนี้น่ะ" ดงแฮเดินมาขณะที่เขากำลังสบายอารมณ์อยู่พอดี
"แล้วนายล่ะ มาทำไม"
"ก็แค่..." ดงแฮพูดแล้วทิ้งตัวลงข้างๆเขา
"มา..นั่งเล่น"
"แล้วทำไมต้องมานั่งตรงนี้ละไอตาตี่กว่า ชิส์" ฮยอคแจนึก แล้วเขาก็ลุกขึ้นเพราะไม่อยากอยู่กะดงแฮ
"จะไปไหนละ"ดงแฮจับแขนของเขาไว้
"กลับบ้าน"
"จะรีบไปไหนละ หรือว่า...กลัวชั้น"ดงแฮอดไม่ได้ที่จะแกล้งคนตรงหน้า
"ใครจะไปกลัวนาย ไอเตี้ย ฉันแค่อยากกลับบ้านไปพักผ่อน"ฮยอคแจบอก
"งั้นก็นั่งลงก่อนแปป สิ"
"ได้อยู่แล้ว"ฮยอคแจพูดแล้วเขาก็นั่งลง
"นายดีใจมากใช่มั้ย"ดงแฮพูดขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน
"แน่นอน เซะ หรือนายเสียใจ"
"ไม่.. ชั้นดีใจ ดีใจที่มีนาย"ดงแฮพูดเสียงแผ่วเบา
"ห้ะ?"
"เปล่า ชั้นบอกว่า ดีใจที่ผ่าน" ดงแฮพูดแล้วเอามือขยี้หัวฮยอคแจจนยุ่งไปหมด
"นายอย่าทำแบบนี้น้ะ"เขาเอามือปัดมือดงแฮออกจากหัว
"นาย.. ยังโกรธชั้นเรื่องผู้หญิงคนนั้นอยู่อีกหรอ" ดงแฮพูดขึ้นในความเงียบ
"นายอย่าพูดถึงเชอานะ" ฮยอคแจพูดแล้วเรียกรถกลับบ้านไป
----------------------------------------------------------------
เมื่อฮยอคแจวิ่งขึ้นรถไปแล้ว ดงแฮก็ได้แต่มองตามหลังคนตัวเล็กๆไปเม่านั้น
ดงแฮนั่งลงที่เดิมมองดูท้องฟ้าที่ตอนนี้เป็นสีคราม มีเมฆดำเกาะกันเป็นกลุ่ม ขณะนี้ดวงตาของดงแฮเศร้าหมอง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลผ่านดวงตาที่เจ็บปวดออกมาก
"ทำไม.... นายยังโกรธชั้นอยู่อีกหรอ"ดงแฮคิดและรู้สึกได้ถึงละอองฝนที่พลั่งพลายลงมา
ในที่สุดฝนก็เริ่มตกลงมาเป็นเม็ดใหญ่
ดงแฮยืนขึ้น กลางสายฝนที่ตกหนัก น้ำตาจองเขาค่อยๆไหลออกมา
เขาหวังว่าน้ำฝนคงจะช่วยกลบน้ำตาของเขาได้ แต่มันไม่สามารถกลับหัวใจที่ปวดร้าวของเขาได้เลย (อยากทำมิวสิกวีดีโอจัง - B)
---------------------------------------------------------------------
ทางด้านฮยอคแจเมื่อถึงบ้านฝนก็ตกหนักทันที
เขารีบวิ่งขึ้นบ้าน และทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรงและอ่อนใจ เขาเอามือก่ายหน้าผากและทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น
"ฉันขอโทษ... ชั้นไม่ได้โกดนายหรอก แต่..ชั้นโกดตัวเองตะหาก"ฮยอคแจพูด
ฝนที่ตกลงมาเป็นเหมือนเสียงของหัวใจของเขาที่กำลังร้องไห้ และยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้น
-----------------------------------------------------------
***เช้าวันต่อมา***
"กริ้ง กริ้งงง"(เสียงโทรศัพท์ที่รักโบรานจัง- -* - M)
"กริ้งงงงงงงงง"
"รุ้เเล้ววววววว"
"ฮัลโหลล"ฮยอคแจพูด
"ทำไมยังไม่มาอีก!"คิดว่าใครละ ก็ดงแฮไง งิงิ
"คือ.. ฉัน"
"คืออะไร รีบมาเร็วเดะ"
"ฉันจะเลิก"(เฮ้ยยยเลิกไรที่รัก - M)
"นายจะบ้ารึไง มาเร้ว"ดงแฮเริ่มเสียงดัง
"....."ไม่มีเสียงอะไรตอบออกมา
"ไหนนายบอกว่าดีใจที่ได้ร้องเพลงเเละเต้นการเต้นเป็นสิ่งที่นายอยากทำไม่ใช่หรอ แล้วทำไมนายถึงยอมยกมันให้กับคนอื่นล้ะห้ะ"ดงแฮพล่ามยาวๆๆ
"หรือว่า.."
"อะไรหรือว่าอะไร"ฮยอคแจเริ่มสังเกตุว่าดงจะต้องพูดแบบนั้นแน่ๆ
"นาย..กลัวชั้นน"นั่นไงแม่เจ้า ฮยอคแจคิดถูก
"ใครกลัวนาย ชั้นจะไป" (น่านนนฮยอคหลงกล ด้องเข้าเเว้วว-M)
"หึ หึรีบมาล้าก๊านน"ดงแฮพูดเสียงกวนๆแล้วก็วางสายไป
ฮยอคแจแต่งตัวและเรียกรถไปที่บริษัททันที เพียง 15 นาทีก็ถึงแล้ว เขาก็รีบวิ่งเข้าสตูดิโอเพื่อทดสอบรอบสุดท้าย
"อีกครั้งครับ ขอเชิญคุณ อี ฮยอคแจ ขึ้นประกวดครับ ถ้ายังไม่มา เราจะข้ามแล้วนะครับ"ผู้ประกาศระกาศซ้ำอีกรอบ
"งั้นเรา.."
"มาแล้วครับ ขอบคุณครับ" ฮยอคแจเปิดประตูเข้ามาแล้วก็รีบขึ้นไปบนเวทีทันที
เสียงดนตรีเริ่มขึ้นเป็นเพลงที่เขาชอบและถนัดที่สุด
"ใครบอกเพลงนี้กับกรรมการ"ฮยอคแจคิด
แล้วเขาก็มองไปที่ดงแฮที่นั่งติดเวทีเลย
"ขอบใจน่ะ" ฮยอคแจมองตาดงแฮอย่างมีความหมาย(อ้ากกกกก สลบบบ - M)
ดงแฮยิ้มให้เขา น่าแปลกที่รอยยิ้มนั้นทำให้เขาหมดความกังวลที่มีทั้งหมด
เขาไม่เคยร้องเพลงนี้ให้ใครฟังมาก่อนนอกจากเพื่อนสนิทของเขามันเป็นเพลงที่มีความดี
และเป็นเพลงที่ร้องง่าย เขาร้องเพลงนี้ออกมาได้ดี ถึงแม้ว่าเสียงของเขาจะไม่ค่อยดีนักเท่าไหร่
แต่เพลงนี้ก็สามารถสื่ออารมณ์ของเขาไปสู่คนฟังได้ว่าตอนนี้เขากำลังมีความสุข
เมื่อเพลงจบลง ก็มรเสียงปรบมือจากคณะกรรมการดังขึ้น
"เป็นเพลงที่ดีมากเลยนะครับ ขอเชิญคนต่อไปครับ คุณ คิม ยองอุน"
"เมื่อเขาเดินลงจากเวที เขาก็พยายามที่จะหลบ ดงแฮ แต่ดงแฮเห็นและเดินมาลากเขาไปที่ห้องหลังเวที
เป็นเรื่องที่ยากมากเพราะฮยอคแจแรงเยอะกว่าดงแฮ แต่เพราะฮยอคแจตกใจจึงทำให้ดงแฮลากมากได้ง่ายๆ
"นายเป็นไรอีกเนี้ย"ฮยอคแจเริ่มบทสนทนาขึ้น
"ทำไมนายถึงจะเลิก"(เอาอีกแว้ว นู๋คิดมากนะเพ่ - M)
"เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนาย"
"ไม่เกี่ยวได้ไงก็เราพนันกันไว้"ดงแฮพูดเสียงดัง
"หรือว่า..." เห้ยๆอีกแล้ว ไอบ้านี่พูดเป็นคำเดียวไง ดงแฮก้มหน้ามาใกล้เขาด้วย
"นายกลัวชั้น..." ป้าดดด พูดเป็นคำเดียวไงไอเตี้ย(ทำเสียงเหมือนจะตดเลยอ่าที่รัก - M)
"ไม่ได้กลัวน้ะ"ดงแฮยิ้มมุมปากนิดๆ
"ถ้านายกลัวก็ยกเลิกเลยก็ได้"ดงแฮพูดเเล้วก็เอาหน้าออกไป
"มันไม่ใช่ชั้นกลัวนายแต่เป้นเพราะนาย!"ฮยอคแจพูดแล้วดงแฮก็หันกลับมามองเขา
"อะไร ฉัน ทำไม"ดงแฮถามเขาแต่เขาวิ่งออกไปตั้งแต่พูดจบแว้ว
"นายเกลียดฉันขนาดนั้นเลยหรอ"ดงแฮคิด ใบหน้าของเขา เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด
---------------------------------------------------------
ฮยอกแจวิ่งมาที่ห้องน้ำแล้วเอาน้ำงหน้าตัวเอง เพื่อให้เขากลับมาเป็นคนเดิม
"เราพูดแรงไปป่าวเนี่ย"เขาคิด พร้อมมองตัวเองในกระจก
เขามีสภาพที่(หล่อเหลาเอาการ อ๊างงง - M)ไม่ค่อยดีนัก
ในสมองเขาทำไมมีแต่เรื่องของ ดงแฮ...
"กริ้งงง กริ้งง"
"กริ้งงง"ฮยอคแจหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
เป็นเบอร์ที่เขาไม่ค่อยอยากจะรับเท่าไหร่
"ฮัลโหล"
"......"
"พูดมั้ย ไม่พูดวางนะ"
"คือ.. ฉันเอง"ดงแฮพูด
"มีอะไรอ่ะ"เขาพูดด้วยเสียงที่เย็นชา(อยากกินชา อ่ะ - M)
"ฉันแค่อยากบอกว่า นายกลับบ้านได้แล้ว มาใหม่พรุ้งนี้"
"อืออ"ฮยอคแจพูดแล้วเดินออกจากห้องน้ำ
"......"
"........"
"งั้นแค่นี้นะ"ดงแฮพูด
"อืออ กริ้ก!"ฮยอคแจเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วเขาก็เดินออกจากบริษัทแล้วเรียกรถกลับบ้าน
ดงแฮมองเขาอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่หน้าบริษัทจนสุดสายตาไปแล้วเขาก็ค่อยเดินออกมา
"เย้ เยยยยยยย เย้~" (เสียงโทรศัพท์แหละ - M)
"....."ดงแฮเงียบ
"ฮัลโหลลลลล"เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงคนที่เขาไม่อยากจะรับที่สุด
"เธอมีอะไร"ดงแฮตอบกลับเสียงเย็นชา
"ทำไมพูดแบบนั้นละคะ"
"แล้วเธอมีอะไรล่ะ"
"ไม่อาอ่ะ ไม่พูดก่ะดงแฮแล้ว ไปโทรหาฮยอคแจดีกว่านะคะ จุ๊บ!"(จุ๊บข้างหลังนั่นคือมันจุ๊บด้องก่อนวาง นะ - M)
"เห้ย เดี๋ยวเธอจะทำอะไรน่ะ"ดงแฮตะคอกเสียง
"ก้อพูดกับชั้นดีๆสิคะ........."โทรศัพท์ตัดไปเพราะแบตหมด
แต่ทางด้านคนที่โทรมาหาดงแฮจะไม่คิดว่าแบตหมด แต่คิดว่าดงแฮเป็นคนกดวางสาย
เธอจึงโทรไปหาฮยอคแจ
"กริ้งงง กริ้งงงง"
"ฮัลโหลล"
"จำได้มั้ยคะว่าใคร "เธอพูดด้วยเสียงที่พยายามจะหวาน
"...."ฮยอคแจช็อคที่รู้ว่าต้นสายคือใคร
"ว่าไงคะ ใคร?"
"รู้ "ฮยอคแจพูด
"ใครละคะ ฮึ่ก"ต้นเสียงพยายามที่จะเรียกความสงสารจากฮยอคแจ
"เชอา!"
นางร้ายปรากฏ เพิ่งจะนึกออกว่าฟิคตัวเองทำไมมันเศร้าๆ ฟระ - -
เมื่อยมือจางงง ไปเล่นSDO ดีก่า 555
Girl's Generation - Perfect For You
